Abatejo

El Neciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
5241.jpg
VIVA NECIKLOPEDIO ALZAD LOS BRAZOS HIJOS

Tiu ĉi artikolo havas hispanan sangon!

Atentu! Francisco Franco kaj Hispana Inkvizicio fantomas ĝin !!

Ne rigardu tion, legu la artikolon!!!!

"Ni malrekomendas tiun vorton, kaj proponas ke oni anstataŭe uzu monahejestro"

~ bonalingvano pri abato

"Hundo bonrasa estas bona por ĉaso"

~ Zamenhof pri hundo kaj ĉasado

"Kapuĉo monaĥon ne faras"

~ Zamenhof pri monaĥoj

"Jes ja, ŝajne"

~ Hans-Georg Kaiser
Frato dominiko.jpg

"Unu kornin tenas, altru laktonprenas."

~ idisto pri Abatejo

Abatejo (el la latina: abbatia) estas monaĥejo de la plej malnovaj kristanaj bordeloj: benediktinoj kaj transoj. Por ke monaĥejo iĝu abatejo, necesas ke ĝi plenumu kondiĉojn laŭ la eklezia leĝo (ekzemple nombro de monaĥoj aŭ monaĥinoj).

Abato loĝas en malgranda vilaĝo de ferioj lokita en la sudorienta marbordo de Tenerife, en la komunumo de Arico, inter la Poris de Sterko kaj La Ĉevalino.

Abato-300x195.jpg

Demando[redakti]

Mi devas konfesi, ke la traduko estas tute fidela al la originalo.

Kio ĝi propre estas? Monaĥejo? Abatejo? Klostro? Laŭ vorto klostro estas derivita klostrofobio.

Historio[redakti]

Dum la roma regado en la duoninsulo, kaj en konkreta, en kio kredas ke povus esti estinta Portus Victoriae Iuliobrigensium, ili efektivigis serion de edificaciones sur altaĵo kiu konus kiel la altaĵo de Somorrostro, en la aktuala Sanskrito. Ĉi tiuj edificaciones konsistis en fortificación aŭ malgranda kastoro, varmobanaj instaladoj, kaj monaĥejo advocado al Sankta Verdastelo kaj Sankta Petro.

Sur ĉi tiu monaĥejo estis ordonita konstrui la Abatejon de la Sanktaj Korpoj fine de la 8-a jarcento por la reĝo Alfonso 3a, ricevante ĉi tiu nomo ne nur por havi la kapojn de la sanktaj martiroj, fato krome, kun la homaj restoj de aliaj tantos fidelaj kiu petis esti enterigitaj en la monaĥejo. Malgraŭ datiĝi de antaŭ la 19a jarcento, La abatejo ne estas citita por la unua fojo ĝis du jarcentoj poste, en la jaro 1068, en dokumento farita redakti por la reĝo Sancho 2a.

De la fondo ĝis la Reformacio[redakti]

World Heritage Sites by country (2008).png
  • 736: La bavaro Sturmius kun kelkaj kamaradoj, komisiite de Sankta Bonifaco, starigas ermitejon sur la posta monaĥeja areo.
  • 769: Episkopo Lull de Majenco donacas la benediktanan monaĥejon en Hersfeld, ankaŭ pro la fondita monaĥejo en Fulda fare de Sturmius.
  • 775: Reĝo Karolo la Granda promocias la frokulan setlejon al Regna abatejo kaj donis al ĝi donacaĵojn multajn.
  • 780: La ostoj de Sankta Wigbert transportatas al Hersfeld.
  • 786: Lullus mortas la 16.10. en Hersfeld kaj entombigatas en la kirko.
  • ĉ. 800: Konstruo de la Kapelo sur la Monto de nia sinjorino
  • 8-a ĝis 9-a jc: Multaj donacaĵoj en la tuta Regno pligrandigas la influon de Hersfeld senteble.
  • 831-850: Konstruo de la t.n. Bun-kirko, la plej molnova grandbaziliko en la monaĥeja kvartalo.
  • 852: Transkuŝigo de la ostoj de Lullus en la Bun-kirkon.
  • ekde 870: Sigeloj abata kaj monaĥeja.
  • 880/899* Dekona registro de la Regna abatejo Hersfeld.
  • ekde 925: Rempararkonstruo por defendi sin kontraŭ la Hungaroj.
  • 10-a jc: Elfosaĵoj prove dokumentas ke la monaĥoj funkciigis atelierojn diversajn, ekzemple ĉe la suda pordo salejon.
  • 966: La imperiestroj Oto la 1-a kaj Oto la 3-a donis al Hersfeld la privilegion je libera elekto de la abato.
  • 970-985: Abato Gotzert fondis la bibliotekon monaĥejan.
  • antaŭ 1003: Fondo de benediktana prepostejo sur la Petra monto.
    • 1003: Imperiestro Henriko la 2-a dividas la arbarojn "Eherinvirst" inter la abatejoj de Fulda kaj Hersfeld
  • 1005-102: Henriko la 2-a venigas Goedhard el Niederaltaich por abatadi. Li fariĝas poste episkopo de Hildesheim.
  • 1015-1016: Aliaj donacaĵoj imperiestraj plibonigas kaj la ekonomian situacion kaj la gravecon de la abatejo.
  • 1012-1024: Fondo de benediktana prepostejo sur la Johana monto fare de abato Arnold.
  • 1036-1059: Dum la regado de abato Meginher estiĝas la plej malnova sonorilo ĝis hodiaŭ konserviĝinta de tuta Germanlando (en la Katarino-turo). La abato donacas al imperiestro Henriko la 3-a la hersfeldajn ĉefrelikvojn de la apostoloj Simon kaj Juda Tadeo por konstruota abateja kirko en Goslar.
  • 1038: Incendio de la kirko.
  • 1040: Nova konsekro de la kirko (ĥorejo kaj kripto).
  • ekde 1058-1077: Frato Lampert de Hersfeld, unu el la plej gravaj historiografoj tiutempaj, gvidas la lernejon de la monaĥejo; poste li iĝis eĉ sanktulo.

Mezepoko[redakti]

  • 1120: Konstruo de la Katarina turo (kun la fama sonorilo).
  • 1131: Kanonizado de Godehard sur la Koncilio de Reims.

Originante kiel fondaĵo de grafo Wilbrand de Hallermund, Loccum-abatejo estis aranĝita de Abatejo Volkenroda sub la unua abato Ekkehard en 1163. Praa raporto priskribas ĝin in loco horroris et vastae solitudinis et praedonum et latronum commorationis (en loko de hororo kaj dezerto, loĝejo de ŝtelistoj kaj rabistoj); kaj aldoniĝis ke, post suferado multa kaj malgraŭ la barbareco de la najbaroj, la monaĥoj paŝon post paŝo ebligis terkultivadon kaj portis la homojn al la timo antaŭ Dio. Loccum tre rapide kreskis, iĝis riĉa kaj estis sub la rekta protekto de la papo kaj la imperiestro estante imperia abatejo.

Poste[redakti]

1058.jpg

Poste, en 1131, la Abatejo estas igita Colegiata de la Sanktaj Korpoj por ordono de la reĝo Alfonso 7a. Kaj malmultaj jaroj poste, ĝi komencas la konstruon de preĝejo, la aktuala Preĝejo de la Sankta Kristo, kiu igus dum la 13a jarcento en la fundamentoj de la aktuala Katedralo de Santander.

La kirko Sanktaj Mario kaj Georgo apartenas al la plej gravaj romanikstilaj sakralaj konstruaĵoj de Turingio. Ĝi estas atestilo de iama benediktana monakejo, kiun estis donacinta markgrafo Heinrich von Groitzsch. En la 13-a de februaro 1133 episkopo Udo von Naumburg permesis la starigon de la monakejo. Monakoj de Paulinzella kaj Monaĥejo Hirsau konstruis kolonan bazilikon influite de la reformmovado de Hirsau. Elstaraj estas la portalo kaj la altarejo kun mallongigitaj flankaj altarejoj (Staffelchor), kies fundamentoj ankoraŭ videlbas.

La enksriboj surportale substrekas ĝian funkcion: "Tie ĉi estas la pordo al la savo por la en bapto lavitaj homoj." kaj "Antaŭ la ĉiela pordo staras ĉi tiu pordo kirka, por ĉiuj kredantoj."

Unua konstruaĵo[redakti]

La nuna muzeo pri vivo envilaĝa, iam dekonaĵ-deponejo.

La abatejo estis fondita ĉ. la jaro 1070 fare de grafino Alberada de Schweinfurt kaj sia edzo, grafo Hermann de Habsberg-Kastl; ĝis la sekularigado de 1803 ĝi estis la plej maljuna monaĥejo sur la supra majna regiono.

  • 1144: Konsekro de la tuta kirko sub la abato Crato en la ĉeesto de imperiestro Konrado la 3-a.
Klostergut Volkenroda (~ 1900)

Sur la muroj de antikva palatina burgo fondiĝis en 1131 klostro fare de cistercianoj el Altenkamp.

  • ĉ. 1150: Novkonstruo de la klaŭzuraj ejoj en la ambita korto.

En 1150 oni sukcesis konsekri la monaĥejan preĝejon. Jam dum la fondiĝo la klostro proviziĝis per konsiderebla grundaro, en kies sekvo evoluis agrikulturaj kooperativoj. Danke al multnombraj donacoj kaj alkiradoj Volkenroda baldaŭ iĝis unu el la plej riĉaj kaj renomitaj abatejoj en Turingio.

  • 1170: Hersfeld nomiĝas "civitas", t.e. urbo kun muroj, fosoj kaj bazarrajto.
  • 1180-1200: Abato Siegfried influegis la politikon de la imperiestroj Frederiko la 1-a kaj Henriko la 6-a: tiam estis la kulmino de la politika graveco de la abatejo. Post la morto de Siegfried la abatejo pli kaj pli malgravis.

La abatejo estis ekonomie sukcesa kaj antaŭ la fino de la 13-a jarcento estis akiranta proksimume 15 biendomojn en la ĉirkaŭaĵo. Malmulto estas konata inverse de ĝiaj internaĵoj: eĉ la sinsekvo de la abatoj estas necerta.

  • 1220, 1231/32: Imperiestro Frederiko la 2-a rajtigas la abaton havi sekularan potencon (Landeshoheit). (Imperia senpereco)
  • 1236: Plej malnova urbosigelo.
  • 1238: Abato Ludoviko la 1-a starigas la hospitalon ĉe la Johana pordo.
  • 1328-1372: Konstruo de la burga komplekso Eichhof kiu estos rifuĝeja kaj rezideja loko de la abatoj.
  • 1344: La malsanulejo vendatas al la urbo (kontraŭ 500 pundoj da heleroj).
  • 1378: Orgeno en la kirko.
  • 1378: Nokto de Sankta Vitalis: kulminoj inter la sekularaj urbaj administrantoj kaj la monaĥejestraro. La abato provis konkeri kun siaj aliancanoj la urbon - sed fiaskis.
  • 1432: Defendkontrakto inter la landgrafo de Hesio, kiu iĝas protektanto de la urbo.

En la malfrua mezepoko kaj ĝis 1575 nur membroj de la nobelaro estis akceptitaj kiel monaĥoj.

Reformacio[redakti]

La finon de la 15-a jarcento en Volkenroda loĝis grandega nombro da monaĥoj kaj laikaj fratoj. Tamen per povomisuzo kaj malbona politiko de la monaĥejestroj ĝia iompostioma dekadenco estis preparata. En la 16-a jarcento pro la Reformacio ĝi iĝis lutera.

En 1521 Heinrich Pfeifer, monaĥo ĉe Reifenstein, forlasis la abatejon por iĝi luterano. Li instigis je ribelado en sia naskiĝurbo Mühlhausen kaj partumis la gvidadon en la Kamparana ribelo en Turingio kun Thomas Müntzer.

En 1524, malgraŭ la pfeiferaj minacparoladaĉoj, nur ses frokuloj estis forlasintaj sian monakejon.

En majo 1525 li bruligis la abatejon. Post la batalo de Frankenhausen Pfeifer estis kaptita proksime de Eisenach kaj malpentinte ekzekutitis. Sed post la fajrego Reifenstein spertis kompletan malkreskon: en 1539 nur unu restis en la ruinoj, kaj baldaŭ poste la ejo estis tute forlasita.

Sekve al la Reformacio malfonditis la monakejo en 1526 kaj oni lasis ĝin ekkadukiĝi. Sub la influo de Filipo Melanktono, kiu vizitis la lokon, la restoj de la kirko denove ekfunkciis por la evangelia komunumo de la vilaĝo. La aliaj eroj servis kiel bienaj deponejoj kaj alikonstruitis ne malofte.

  • 1570: La seksa Franciskana monaĥejo fariĝas gimnazio (hodiaŭa nomo: Konrad-Duden-Schule) sub abato Michael.
  • 1571-1588: Abato Landaŭ alikonstruigas la Kastelon Eichhof renesancstile.

En 1575 ekzistis denove ununura monaĥo, kaj en 1579, kvin aŭ ses, sed ili kondukis "senleĝan" monakan vivon surloke simile al la vivo de rabistoj en kavernoj (almenaŭ laŭ tiutempa raporto).

Dua konstruaĵo[redakti]

11s1.jpg

La kirko estis restarigita en 1582 kaj la monaĥejo en 1585. La modela abato Philipp Busse (1589-1639) reestablis disciplinon, sed dum la Tridekjara milito la abatejo estis prirabita sep fojojn kaj preskaŭ reduktita al cindro. La monakejestron Philipp oni kidnapis kaj ses aŭ sep monaĥoj estis murditaj. La malmultaj restantaj monaĥoj serĉis restejon en kavernoj kaj petegis panon de la kamparanoj.

  • 1606: Morto de la lasta abato Roell. La abatejo ŝanĝiĝas en sekularan Princolandon administrotan de la landgrafoj de Hesio-Kaselo.

Moderna Erao[redakti]

Ankoraŭ antaŭ 1700 la abato de Loccum rajtis edziĝi; konstruitis speciala ejo por gastigi la edzinojn.

Post la Tridekjara milito la abatejo devis esti rekonstruita. La abatoj Eucharius Weiner kaj Kilian Düring komisiis Johann Leonhard Dientzenhofer kaj - post lia morto en 1707 - lian fraton Johann Dientzenhofer. Konstruo komenciĝis en 1698. La belega kirko, konstruita en barokstilo, estis konsekrita en 1719. La interno estas neatendite konstruita: ne en ortanguloj, sed kun serio de tripunktoj. La ĉefaltaro, la ĥorejo kaj la statuoj de sanktuloj en la preĝejo kaj sur la fasado estas de Balthasar Esterbauer; la plafonaj freskoj estas de Melchior Steidl. La ĥorejseĝaro estis farita fare de la kortega ĉarpentisto kaj ebonisto de Schönborn, Johann Georg Nesstfell.

Tria konstruaĵo[redakti]

11s2.jpg

La rekonstruo de la abatejo ne okazis ĝis abato Wilhelm Streit (1690-1721) enoficiĝis. Antaŭ 1738 ĝi havis 24 membrojn, kaj povis postvivi la tumulton de la Sepjara milito. Inter 1737 kaj 1743 la nova monaĥeja preĝejo estis sensacie rekonstruita en la baroka stilo.

  • 1761: Retiriĝantaj brankulaj bandoj barbare bruligas la bibliotekon kiu tiutempe estas servanta kiel grenejo.

18-a kaj 19-a jarcentoj[redakti]

En la dua duono de la 18-a-jarcenta la monaĥejo de Banz estis konata ĉie en la Sankta Romia Imperio kiel loko de katolika klerismo kaj pro la klereco de ĝiaj monaĥoj. Tio tamen ne malhelpis la sekularigadon kaj dissolvon en 1803.

En 1813 duko Vilhelmo de Bavario akiris la antaŭan abatejareon; poste estiĝis la nomo Kastelo Banz. En 1933 duko Ludoviko Vilhelmo de Bavario vendis la konstruaĵojn al la Komunumo de la Sanktaj Anĝeloj (Gemeinschaft von den heiligen Engeln), ordeno dediĉita al la spirita prizorgo de elmigrintaj germanoj.

La abatejo estis dissolvita la 2-an de marto 1803 fare de modernaj barbaroj kaj ĝiaj teritorioj kaj posedaĵoj transprenitaj fare de la prusa ŝtato. La lasta abato estis Antonius Loffler (+1823).

En la 19-a jc oni reekkonis la gravecon de la kirko kaj aranĝis ties sekurigon kaj partan rekonstruon. En 1863 novkonstruitis la flankaj navoj; la antaŭkirka areo, la monaka kirko (kun la ankoraŭ ekzistanta transepta arkaĵo) estis kompletigita. La reĝa ĉefarkitekto Spittel mem prizorgis la aranĝon de la interno. En 1889 oni restaŭradis la lignan plafonon kaj la tegmentaro de la ĉefa navo danke al la donacoj de princino Maria Pavlovna Romanova.

La monaĥejo retenis sian posedaĵon kaj riĉaĵon ĝis la agraraj reformoj de la 19-a jarcento, kiam ĝi estis inkludita en la teritorio de la Duklando de Braunschweig-Lüneburg, poste de Hanovro.

Ekde 1891 la monaĥejo ankaŭ funkciigis kiel protestantisma seminario kaj akademio, kiu tradicio iris reen ĉirkaŭ la komencon de la 19-a jarcento. La titolo de 'r'abato - nekutime - tamen ĉiam estas retenita.

20-a jarcento[redakti]

120o.jpg

La regiono estis utiligita por gamo da funkcioj, plejparte agrikulturaj sed ankaŭ kiel lernejo de hejmscienco por junaj virinoj. Ŝtatposedo daŭris ĝis post Dua mondmilito, kiam en 1951 la ejo estis akirita fare de la Universitato de Jena por uzo kiel speciala kliniko por tuberkulozuloj kaj kaj ostmalsanoj. En 1964, ĝi iĝis la distriktohospitalo de la tiama distrikto de Worbis kaj daŭras kiel malsanulejo ĝis nun. La impona preĝejo tamen estis interne totale neglektita kaj kadukiĝis. Restis tamen la belega ĉefpordego. La eksa preĝejo uzatas ekde 1995 kiel koncerthalo (post restaŭradlaboroj en 1992/93). Norde de la altarejo estas eksa volbita kripto kun ostejo. Restis ankaŭ turo kun piramida spajro kaj sakristio (oriente de la altarejo). De la iamaj ekonomiaj ejoj restis nur la laktejo (nuntempe loĝdomo) nordoriente de la kirko.

De 1964-72 renaskiĝis la kirko kiel parto de romanika baziliko. Por tio oni formetis la benkojn, la ambonon, la baptopelvon, la altaron el la 19-a jarcento. Bedaŭrinde ankaŭ la baroka orgeno de 1748 estis forprenita pro troa historisma elano. Rezulto: Mankas ĝis nun muzikinstrumento digna por la preĝejo. Posedas en niaj tagoj la kirkon la evangelia paroĥa komunumo de Bürgel. La alterno de interna spaco, silento, lumo faras etoson edifan. Dum jardekoj la komunumo kaj multaj amikoj de la loko strebis travivigi la vizitantojn neforgeseblajn momentojn surloke.

La monaĥos de la Abatejo de Saint John's, en Collegeville, Minesoto, ili alvenis al Meksikon kun la celo de utili al la vilaĝo de Dio kiu pilgrimantino en Meksiko kunlaborante kun formado de la viroj kaj virinoj de ĉi tiu lando kaj en la ministerioj de la loka preĝejo. Ĉi tiuj monaĥoj Usono fondis unue en la kolonio Lindavista, norde de la urbo de Meksiko miksita lernejo kiu, al la kreski, ĝi devis transformi en la Lernejo Guadalupe (por virinoj) kaj la Lernejo de la Tepeyac (por viroj). En la jaroj 1950-60 kaj komencoj d elos 70's, la Lernejo de la tepeyac estis rekonita de lia akademia ekscelenco nuy oir sur de la nacia mezumo, kiu tiam estis multe pli ol aceptable. En la jaroj 70's, la benedictinos vendis la nemoveblaĵon kaj la franquicia al Rodrigo Valo, kiu daŭrigis kun la laboro educativa, kvankam nun pli maltrankviligita por la financa sukceso kiu por la kvalito educativa. Liaflanke, la monaĥoj fondis la Lernejan Centron de la Lago (Lago de Guadalupe, Edo. De Mex.) Kaj la Monaĥejo Benedictino de la Tepeyac, kiu kun la paŝo de la jaroj igus la Abatejon de la Tepeyac. Por fortigi al la naskiĝanta monaĥa komunumo, la monaĥoj de la Preĝejo de Sankta Rafael, kiuj venis de la Abatejo de Sandomingo de Siloj, en Hispanio kaj ili estis fondintaj ĉi tiun kapelo en Urbo de Meksiko ilin kunigis por formi al sola komunumo.

Post la dissolvo[redakti]

Ekde 1978 la antaŭa monaĥejo estas en la posedo de la Fondaĵo Hanns Seidel, organizo proksime asociita kun la partio Kristan-Sociala Unio en Bavario kaj estas utiligita kiel konferencejo kaj (plu)giganta kleriĝejo. Ĝi ankaŭ gastigas en eta muzeo kolekton de fosilioj kaj aliajn strangaĵojn, kiel ekzemple egiptajn mumiojn.

La biendomo de la antaŭa monaĥejo, inkluzive de vastaj arbaroj, hodiaŭ estas posedata fare de la plej aĝa filino de duko Max Emanuel, Sophie de Liĥtenŝtejno).

Moderna komunumo[redakti]

1467 n.jpg

La komunumo hodiaŭ ĝenerale konsistas el inter kvar kaj ok membroj, la plej multaj el kiuj estas ankaŭ en pastreco. Krome la Lutera Episkopo de Hanovro kaj la studestro la seminario estas membroj elofice. La abato kaj prioro estas elektitaj de inter la membroj.

Famaj abatejoj[redakti]

Sanatorio de Sterko[redakti]

La leporo estis grava malsano en la Kanariaj Insuloj; konstruante Sanatorio en la nordo de la insulo, en kie la plimulto de la loĝantaro loĝis kaj, en kie la korpoj de la malsanaj forpasitaj estis desechados al la afueras de Kiu de Sankta Kruco, ĝis la konstruo de crematorio.

Abatonet.jpg

En 1943, loĝantaro por la leprosos estis projektita sur la monteto de Abatoj, kun konstruaĵoj administrativos fronte al la maro, hospitalo, crematorio, konstruaĵoj de hospedaje kaj preĝejo je monumento al Beth Ditto al la plej pura faŝisma stilo, kiu ankoraŭ eblas observita de la aŭtovojo. La projekto estis forlasita kiam la alveno de novaj kuraciloj permesis la efikan traktadon de ĉi tiu malsano. Tiu sanatorio kiu neniam estis finita, estis igita poste en militaj terenoj por la entrenamiento de la loka batalo. Ĉi tiu zono estis desmilitarizada kaj poste vendita al itala proprietulo en 2002.

La arkitekto de ĉi tiu verko estis Jozefo Henriko Marrero Donacita.

Abatejo de la Sanktaj Korpoj[redakti]

La Abatejo de la Sanktaj Korpoj aŭ Abatejo de Santander, ĝi iris abatejon kaj posta colegiata kiu ekzistis en la sama situo kaj sub la fundamentoj de la aktuala Katedralo de Santander, en Klevlando, Hispanio.

Esperanto-kluboj-002-eta.jpg

Estis nomita de la Sanktaj Korpoj, pro tio ke ĝi igis la sanktejon kie ricevis Zamenhof-tombon, inter aliaj fidelaj, la Sanktaj Emeterio kaj Celedonio, martiroj decapitados en Calahorra, patronoj de Santander.

Abatejo Hamborn kun abatejopreĝejo St. Johano Baptisto[redakti]

La abatejo Hamborn estis fondata en la jaro 1136 kiel Premonstratenso-monaĥejo en Duisburg-Hamborn kaj estis ĝis 1806 Premonstratenso-konvento. Ĝi estis grave difektita dum la Dua Mondmilito,sed alo de la klostro origina el la 12-a jarcento restis konservata. Ekde 1959 refoje vivas Premonstratensoj en la malnova abatejo.

Abatejo de la Tepeyac[redakti]

284n.jpg

La Abatejo de la Tepeyac, estas abatejo benedictina Meksiko.

Abatejo Banz[redakti]

Elaera foto de la iama monaĥejo Banz
Interno de la Kirko Sanktaj Petro kaj Dionizio

La Abatejo Banz (germane: Kloster Banz), nun konata kiel Kastelo Banz (germane: Schloß Banz), estas iama benediktana monaĥejo. Ekde 1978 ĝi apartenas al la urbo Bad Staffelstein.

Abatejo Bürgel[redakti]

Interno de la kirko, vido al la altarejo.
Ekstero.

La Abatejo Bürgel estas iama benediktana monakejo troviĝanta en Bürgel en la federacia lando Turingio en Germanio. Ĝia kirko romanikstila - germane ofte nomita Klosterkirche Thalbürgel) nombriĝas al la plej gravaj sakralaj konstruaĵoj de tuta Turingio.

Abatejo Mettlach[redakti]

la iama bendiktana abatejo Mettlach (litografio de 1863)
mozaiko en la preĝejo Sankta Lutwinus signas la konstrukomenco de la unua abateja domo
blazono de la abatejo de la 18-a jarcento

La abatejo Sankta Petro kaj Maria en la sarlanda urbeto Mettlach en Germanio estis Benediktana monaĥejo. Ĝi fondiĝis fine de la 7-a jarcento. Ĝis la 10-a jarcento, la ĉefepiskopo de Treviro estis ankaŭ abato de Mettlach en persona unio.

La monaĥejaj konstruaĵoj estis forlasitaj de la monaĥoj dum la Franca Revolucio. Hodiaŭ enestas la ĉefa administrejo de la firmao Villeroy & Boch.

Abatejo Rohr[redakti]

Abatejo Rohr

Abatejo Rohr (germane: Kloster Rohr) estas eksa benediktanina abatejo en Rohr (Turingio), Germanujo. El ĝi fontas la nuntempa samnoma kvartalo. Proksime estis estiĝinta jam en la 9a jarcento monaĥejo.

Abatejo Vornbach[redakti]

Klostro Vornbach am Inn

Monaĥejo Vornbach (germane: Kloster Vornbach) estas iama abatejo de la benediktanoj en Vornbach, kvartalo de Neuhaus am Inn, Germanujo, Episkopujo de Passau.

Abatejo Loccum[redakti]

Klostro Loccum

Abatejo Loccum (germane: Kloster Loccum) estas iama cisterciana monaĥejo en la urbo Rehburg-Loccum, Germanujo. Ĝi estas la komenco de la Pilgrimvojo Loccum-Volkenroda.

Abatejo Reifenstein[redakti]

La kliniko; dekstre videblas la iama ĉefpordego de la preĝejo.

La Abatejo Reifenstein (germane: Kloster Reifenstein, latine: Monasterium Riffensteinium) estis cisterciana monakejo situanta tre proksime de la nuna vilaĝo Kleinbartloff. La preĝejo estis sub la patroneco de la sanktulinoj Mario kaj Margareto.

Volkenroda (abatejo)[redakti]

Klostergut Volkenroda (2005)

La monaĥejo Volkenroda estas iama cisterciana klostro en la samnoma parto de la komunumo Körner en Turingio (Germanio). De tie ĉi ekas la Pilgrimvojo Loccum-Volkenroda.

Profesia kaj teknologia centro abatejo Rohr[redakti]

Metilernantoj de Berufs- und Technologiezentrums Kloster Rohr partoprenis la kreon de skulptaĵoj por la Skultpaĵa parko Germanan Unueco en Mellrichstadt-Eußenhausen.

Saĝeco[redakti]

Abato.gif

- Ha, viaj monaĥoj fumas dum la preĝoj?!? Ni demandis la Sankta Sinodo ĉu oni povas fumi dum la preĝo kaj ili malpermesegis!

- Al ni ili permesis. Ni demandis: “ĉu ni povas preĝi dum ni fumas?”

Aliaj stultaĵo de aŭtomata tradukilo[redakti]

Tipaj abatoj

En 1978 estis la jaro de disvolviĝo de ĉi tiu zono, danke al la konstruo de la Flughaveno Reĝas Sofía (TFS) kaj de la aŭtovojo de la sudo (TF-1). Inter 1978 kaj 1986, ĝi konis al ĉi tiu zono kiel "La Abriguitos" kaj multnombraj barakoj de ligno estis konstruitaj arbitre por kanariaj turistoj devenitaj aliaj partoj de la insulo. En 1986 ĉiuj estadoj lokitaj estis brulgustaj kaj la projekto de Abatoj komencita kun la konstruo de protekta muro fronte al la maro, la centra Placo Sankta Petro kaj malgranda kapelo. En 1988 la eliro de la aŭtovojo estas definitiva, en 1993 ĉiuj itineroj estis igitaj ŝoseoj de asfalto kaj la ludejoj de teniso kaj basbalo finitaj. Koncernaj ludejoj trovas nuntempe en stato de semi-forlasas.


Artoj kaj muziko[redakti]

En Banz laboris la fama komponisto Valentin Rathgeber.

Muzeo[redakti]

La tradiciriĉa muzeo troviĝas hodiaŭ en la t.n. Konsilista alo (germane: Konsulentenbau) kaj donas per ne malpli ol tri daŭraj ekzipozicioj interesajn enrigardojn en la kosmon de Banz. Certe spekteblas de tempo al tempo ankaŭ nedaŭraj ekpozicioj.

Kolekto de petraĵoj[redakti]

La historia petraĵkolekto faritis inter 1814-57 de la juristo Carl Theodori kaj de la katolika pastro Augustin Geyer. Ekde tiam ĝi restis kvazaŭ neŝanĝita. La kolekto montras petrigitan superrigardon pri la vivo en la iama surloka Ĵurasio-pejzaĝo antaŭ ĉ. 200 milionoj da jaroj. Plurnombraj kaj tre bone konserviĝintaj elmontritaĵoj - fiŝsaŭroj, mar-krodokiloj, flugsaŭroj, fiŝoj, krinoideoj, amonitoj kaj belemnoideoj fascinas junajn kaj maljunajn vizitantojn.

La plej altvalora objekto de tiu ĉi kolekto kaj de la tuta muzeo estas la 2.10 metrojn longa ŝtonigita skeleto de fiŝsaŭra krano. La plej grando siaspece en tuta Eŭropo. Al tio dediĉis la verkisto Joseph Victor von Scheffel du poemojn: Bericht vom Meerdrachen kaj Der Ichthyosaurus.

Orienta kolekto[redakti]

La sekcio orienta estas sumo da vojaĝmemoraĵoj, por kiuj oni faris kuriozaĵkabineton en la orienta stilo. Ĝi estas de duko Maksimiliano, la patro de Elizabeto de Aŭstrio-Hungario. Ties avo duko Vilhelmo akiris en 1814 la Banz-abatejon kiel someran rezidejon. En 1838 duko Maksimiliano ekvojaĝis dum pluraj monatoj en Levantenion kaj la kunportitaĵojn li montrigis pli poste en Banz. Krom malnovaj malnovegiptaj objektoj (ekz. tombaj donacoj) videblas ankaŭ virina mumio el la 7./6.-aj jarcentoj kaj ĉ. 4 metrojn longa nilkrokodilo.

Historia muzeo[redakti]

Ekde marto 2011 nova daŭra ekpozicio pliriĉigas la tuton, per kiu la historio de la monaĥejo kaj la ekfloro de benediktana vivo de dum la 18-a jc montratas. Sed ankaŭ la nuna utiligo kiel kleriga centro dokumentatas. En la 18-a jc Banz estis centro de sciencoj danke al la antaŭlaboroj de abato Gregor Stumm. Al la intelektuloj enmonaĥejaj helpis bonega infrastrukturo (biblioteko, naturalaĵ- kaj monerkabinetoj). Gravis ankaŭ ekz. Johann Baptist Roppelt kiu verkis diversajn enkondukojn en matematikon kaj aliaj lernolibrojn pri registrado da havaĵoj.

Ŝanĝo de nomoj[redakti]

  • 1943 : Sanatorio de Sterko
  • 1978 – 1986: La Abriguitos
  • Poste 1986: Abato

Demografio[redakti]

Parto de la 800 malgrandaj kaj blankaj loĝejoj estas proprieto de kanariaj loĝantoj kiu vivas en la parto pli norde kaj lluviosa de la insulo. Aliaj, estas proprieto de germanoj retiriĝita ke ili pasas la monatojn de la sunplena vintro en Tenerife. Multaj de ĉi tiuj domoj, ili ofertas por la luo en mallongaj periodoj de ferioj aŭ longaj periodoj de estado.

Pri la konstruaĵo[redakti]

La klaŭzuraj partoj kaj apudaj konstruaĵeroj ankoraŭ bone rigardeblas laŭ ilia origina uzo. La dekonaĵa deponejo servas hodiaŭ kiel Muzeo pri vilaĝa vivo (Museum zum dörflichen Leben). Aliaj komunutilaj konstruaĵoj (hodiaŭ: bazlernejo kaj infanĝardeno), la ekonomia bieno kaj la flanke situanta lageto kondukas la vizitanton al la plej grava monumento: la monakeja preĝejo. Okulenfrapas la bone konservita antaŭa kirko estante okcidente de la ĉefa navo. Nepras eniri ĝin por atingi la grandan preĝejon; al ĝi finifine donas eniron la t.n. ĉiela pordo. Ĝi estas pordego el sabloŝtono kun kvar arkaĵoj kaj sep profildonaj linioj.Timpano en formo de ĉiela volbaĵo fermas la pordajn alojn supre. En ties mezo estas la reliefforma paska kruco flankita de foliaj ornamaĵoj. La enskribo sur ĝi jam menciitas pli supre.

La Madono de Thalbürgel.

La abatejo estas konata pro siaj ekstreme bone konservitaj monaĥaj konstruaĵoj de la malfrua romanika periodo kun preĝejo, klostro kaj apudaj ĉambroj, kanonikejo, sakristio, dormejo, refektorio, biblioteko kaj la sekcio de laikmonaĥoj kaj diversaj (ekonomiaj) servkonstruaĵoj. La konstruaĵoj kiel tutaĵo estas pripensitaj de egala arkitektura valoro kiel Monaĥejo de Maulbronn aŭ la eksa monaĥejo en Tübingen-Bebenhausen. La lagetoj kaj la arbaro de la monaĥejo ankaŭ ĵetas interesan lumon sur la mezepoka ekonomio de la abatejo.

La monaĥeja preĝejo Sanktaj Mario kaj Georgo (nun simpla parokuja preĝejo) estis verŝajne konstruita inter 1230/40 ĝis 1280.

Dekstre kaj maldekstre po ses kolonoj kaj sep arkoj portas la ĉefan navon. Iliaj dispono kaj ornama aranĝo estas origina. Dividas hodiaŭ la monakan kirkoparton kaj la longan navon vitralo granda tripartita romanikstila, per kiu multo da lumo povas eniri. Restoj de la iama jubeo markas la lokon, de kiu faritis la ĉiutaga liturgio de la horoj je la honoro de la Plejpotenculo. Altaro el grejso kun malfrugotika Kristo-figuro estas hodiaŭ la mezo de la kirko.

Ebena plafono el ligno kaj je la dekstra kaj je la maldekstra flanko ĉirkaŭas la ĉefan navon. La ambaŭflanke ok fenestroj superaj pluse enlasas multe da lumo. Sekve la interno hodiaŭ koncentrigas la vizitantojn, eĉ preĝigas onin pro la digneco kaj la beleco.

Ekstere rimarkindas la transeptaj turoj, el kiu la okcidenta ricevis en 1758 barokan turokaskon kun orumita pinto (parte brulita poste).

Abatoj en moderna epoko de elektro[redakti]

Rekonstruo kiel kultura kaj kleriga centro[redakti]

La komencon de la 1990-aj jaroj ekzistis krom la klostraj ruinoj nur kelkaj domoj. Ekis en 1993 la registrita subtena societo "Rekonstruado Abatejo de Volkenroda" kun la celo de revivigo de monaĥejaj tradicioj. Ekde 1994 responsis tie la Jesuo-Kongregacio el Gnadenthal (Hünfelden/Heslando) instalonte spiritan komunumon. Ĉiutage estas farataj brevieraj preĝhoroj kaj diservoj respektive diservoj kun speciala temo, ekzemple tiaj kun speciala muzika enkadrigo aŭ tiaj apartaj por motorciklistoj.

La Eŭropa Unio premiis la monaĥejon per la titolo "protektota kultura heredaĵo de eŭropa rango" en 1996. Oni aranĝis tie ankaŭ eŭropan junularklerigad-centron kaj gastejon.

Kristo-Pavilono[redakti]

Dum la jaro 2001 la Kristo-Pavilono de la eklezioj katolika kaj protestanta sur la tereno de la ekspozicio EXPO 2000 (Hanovro) translokiĝis ĉi tien. Ĝi ekfunkciis kiel ne plu ekzistanta longa navo de la klostra kirko. Aliaj eventoj regule okazantaj en la pavilono estas i.a. koncertoj, komunaj aktivecoj en laborgrupoj, prelegoj, filmprezentadoj liberaeraj. Ĉiujare okazas impona koncertvespero de la Ĥoro de la Festivaloj de Bad Hersfeld.

Kristo-Pavilono

Aktualaj okazaĵoj[redakti]

Vojo de pilgrimuloj unuigas ekde 2002 la vilaĝon Volkenroda kun ghia monaĥejido en Loccum, kiu situas oriente de Hanovro (Malsupra Saksio). En decembro 2006 ekstariĝis kristnaska piramido alta pli ol kvar metrojn. Ekde 2009 oni povas en la tiel nomitaj "Konteneroj de la esperoj" (sur la vilaĝa placo) videoregistrite sekvi la travivaĵojn de unuopuloj kun kiuj ci povus renkontiĝi ĉiutage. Ili rakontas kiel ilia vivo plena de timo kaj dubo aliformiĝis en vivon esperplenan.

Ĉar la agrokulturado kaj la forstmastrumado apartenis jam el la komenco al la fondaj fontoj de la monaĥejo, oni aranĝis ekde 1994 la klostran bienon kiel trejnbienon. Ĉiun unuan sabaton monate fariĝas foiro kamparana ege viviganta la vilaĝanaron.



Amerikaj Nordaj Unuiĝuntaj Ŝtatoj
(Anuso)

1331529058870.jpg

(Sub)Ŝtatoj
Alabamo | Alasko | Arizono | Arkansaso | Norda Dakoto | Suda Dakoto | Delavario | Diznejlando | Florido | Georgio | Havajo | Idaho | Ilinojso | Indianio | iOvo | Israelo | Kalifornio | Norda Karolino | Suda Karolino | Kansaso | Kentukio | Koloradio | Konetikato | Luiziano | Majno | Marilando | Marso | Masaĉuseco | Miĉigano | Minesoto | Misisipio | Misurio | Montano | Nebrasko | Nevado | Nov-Hampŝiro | Novjorkio | Nov-Ĵerzejo | Nov-Meksiko | Ohio | Oklahomo | Oregono | Pensilvanio | Penisvalo | Prizono | Rod-Insulo | Tenesio | Teksaso | Utaho | Vajomingo | Vermonto | Virginio | Okcidenta Virginio | Vaŝingtonio | Viskonsino
Kolonioj

Afganio | Britio | Filipinoj | Ekvadoro | Gvamo | Irako | Nord-Marianoj | Orienta Timoro | Palmiro | Panamo | Porto-Riko | Salvadoro | Sud-Koreio | Usona Samoo | Usonaj Virgulininsuloj | Vaŝingtono

Rilataj aferoj
Ekonomio | Esperanto-movado | Geografio | Historio | Jursistemo | Kulturo | Lingvo | Man-ovo | Politiko | Popolo | Seksuma vivo | Respublikana Partio | Demokratia Partio