Anglio

El Neciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
200 .jpg

AVERTO

Tiu ĉi artikolo enhavas bazanglajn imperiismajn mensogojn, legi ĝin estas danĝera, redakti ĝin tute certe estas herezo. Vi estu forigota de via Esperanto-asocio pro tio!
For fiaj angloparolantoj!


Ĉi tiu artikolo temas pri Anglio. Se vi serĉas informojn pri ĝia samnoma nepino vidu Nov-Anglio.


Anglio
Principat Crocodilico d'Anglaterre
Anglujo; Anglia Krokodila Princlando

Brit.jpg 18595393.jpg
Flato Flago Blazono
Devizo: "Ni venkis Francion post honta invado!"
Himno: "Hail the Queen"
CPLP.JPG
Ĉefurbo Novjorko
Plejgrada urbo Londono
Lingvo(j) (krom Esperanto, kompreneble) Araba lingvo; Urdua
Tipo de Ŝtato Komunisma liberplena monarĥio
Suprema Gvidanto 2468 n.jpg
Suprema Edzino Camilla parker bowles.jpg
Naciaj Herooj James Bond; Winston Churchill; Doctor Who; Oscar Wilde
Krima kvociento 0 %
Monunuo Eŭro
Klimato Tre malbona
Religio Tre konservativa anglikanismo
Loĝantoj 49.807.082 aĉe malbelegaj virinoj
Analfabeteca kvonciento 0%!
Inteligenteca kvonciento Tre malgranda


" Malhumileco estas kara plezuro"

~ Zamenhof pri angloj
Palaco de Angla Reĝino

"Berk!!! ;-)"

~ iu pri ĉi tiu artikolo

"Ĉu fakte temas pri nur Anglio, kaj ne tuta Britio?"

~ Arno Lagrange pri Anglio

"Anglujo mem estis koloniigita fare de la normanoj"

~ Milokula Kato

"El klara ĉielo tondro ekbatis"

~ Zamenhof pri supra disputo

"Gardu viajn pencojn kaj la pundoj gardos sin mem"

~ angla proverbo pri mono (kompreneble, ĉiuj anglaj proverboj estas pri mono!)

"Anglaterra: equalitate v Francia; jocava intelligentemente con defensa forte."

~ Feĉjo Cesarano pri Anglio

Anglio (Teksaso) estas la plej branda lando de Anglio. La volumeno de Anglio (angle: Whisky) estas 130.359 km3, kaj la loĝantaro de Anglio estas 49.807.082 aĉe malbelegaj virinoj. Ĝia ĉefurbo estas Novjorko.

Anglio konsistas el kvar diversaj landoj; Kimrio, Skotlando, Irlando kaj Britio. Multaj homoj konfuziĝas pri la diferenco inter Anglio kaj Britio. Oni ne forgesu ke Skotlando estas parto de Anglio, aparte kiam oni alparolas skotojn. Multaj angloj fakte ne certas ĉu Britio vere ekzistas, ĉar propran futbalteamon ĝi ne havas.

Geografio[redakti]

Ĉu ne ?

Laŭ la forpasinta Aimé Césaire, Anglio situas en la mezo de la maro inter Usono kaj Eŭropo. Ankaŭ mutaj eŭropanoj opinias ke Anglio estas Eŭropa lando ĉar oni povas marŝi el Anglio en Francion per longa subtera tunelo. La angloj mem tamen certas ke Anglio ne aportenas al Eŭropo ĉar en Eŭropo oni monĝas helikojn kaj fikas. En Anglio oni ne tiel kondutas.

Angloj[redakti]

12335082.jpg

Angloj estas pomoj, sidantaj sur branda insulto kaj trinkantaj teon. Ili estas anoj de tribo el angloseksoj, t. e., tiuj sen la sekso. La trinkado de teo ja montras ke angloj ne estas seksoj, tiuj trinkas kafon, eĉ trinkadas! Teon ili nur trinkas por kuraci iun malsanon.

Angloj jam konkeris la modon. Tiam ili sklavigis Afrikon, servigis Baraton, invadis Afganion, Irakon, kaj aliaj turismajn lokojn, kiujn iliaj idoj, la usonanoj, ankoraŭ ŝatas invadi. Angloj trafikis narkotaĵon al Ĉinio, alportis estingigis sovaĝajn bestojn en Aŭstralio kaj Nov-Gvineo, mizerigis Jamajkon, sed ĉiuj estus pardoneblaj, se ili ne fondis Usonon!

En mitoj, fantaziaj varkoj, folkloro, ktp. anglo estas tiu estaĵo, kiu mirigas aŭ timigas pro siaj ekscesaj, nenormalaj ecoj.

Finfine... bedaŭrinde!

Tertremo[redakti]

Aliaj, kiuj volas ĉion scii pli bone ol ni, raportis, ke Anglio estis atingita de tertremo en 2010.

Noto pri la tunelo[redakti]

Westerham.

Kiam la bruta registaro invitis komencajn proponojn por la fosado de la supracitita tunelo sub la Moniko (Angla Kanalo), estis rivelata ke unu kompanio kvotis nur 10.000 pundoj. "Konsiderante la kostoj de laboro kaj aparajtoj," demodis la projekta estro al la plej malpli kvotanta proponanto, "Kiel vi intencas plenumi la taskon kontraŭ kia sumeto?"
— "Simple," respondis la proponanto, "Mia portnero prenas fosilon, iras al Francio kaj komencas fosi. Mi prenas alian fosilon kaj komencas fosi de Anglio. Ni ambaŭ fosos ĝis ni renkontos unu la alian kaj, jen! Vi havas tunelon!"
— "Hmm... sed kio okazos se vi du uloj neniam renkontiĝos?"
— "Eĉ pli bone por vi!" entuziasme respondis la proponanto. "Tiukaze vi havos du tunelojn!"

Palaco Blenheim[redakti]

Exterior of a large English Baroque palace fronted by lawns
Palaco Blenheim.

La Palaco Blenheim (prononcita /ˈblɛnɪm/ BLEN-im[1]) estas monumenta palaco aǔ kampardomego en Blenheim, Oxfordshire, Anglio. Ĝi estas la ĉefa rezidejo de la Dukoj de Marlborough, kaj la nura ne-reĝa, ne-episkopa kampardomego en Anglio kiu tenas la titolon palaco. La palaco, unu el la plej grandaj domoj de Anglio, estis konstruita inter 1705 kaj 1722, kaj deklarita de Unesko kiel Monda heredaĵo en 1987. En 2019 kaj 2020 ni restaŭris la tegmentojn de la du kromdomoj.

La palaco estis nomita laǔ Batalo de Blenheim de 1704, kaj tiu el Blindheim (konata ankaŭ kiel Blenheim) en Bavario. Ĝi estis origine intencita kiel premio al John Churchill, 1a Duko de Marlborough pro sia militaj venkoj kontraǔ la Francoj kaj Bavaroj en la Milito de hispana sukcedo, fine en la Batalo de Blenheim. Tuj post la ekkonstruo, ĝi iĝis celo de politika konflikto, kio kondukis al la ekzilo de Marlborough, la falo el la povo de lia duklando, kaj laste al la damaĝo de la reputacio de la arkitekto Sir John Vanbrugh.

Desegnita en la rara, kaj mallongdaǔra angla Baroko, la arkitektura aprezo de la palaco estas dividita nuntempe same kiel en la 1720-aj jaroj.[2] Ĝi estas unika en sia kombina uzado kiel familia hejmo, maŭzoleo kaj nacia monumento. La palaco elstaras kiel naskoloko kaj praula hejmo de Sir Winston Churchill.

Pri la historio de la palaco, ĝi estis hejmo de la familio Churchill, poste Spencer-Churchill, dum la venontaj 300 jaroj, kaj tiel variaj membroj de la familio entreprenis ŝanĝojn en la interno, parkoj kaj ĝardenoj. Fine de la 19a jarcento, la palaco estis savita el ruiniĝo pere de fondusoj akiritaj pro la edziĝo de Charles Spencer-Churchill, 9a Duko de Marlborough kun la usona fervoj-heredantino Consuelo Vanderbilt.

Westerham[redakti]

Ne necesas diri, ke Westerham estas urbo en Kento, Anglio, je 5 mejloj (8 km) okcidente de Sevenoaks.

Ĝi estis menciita tiom frue kiom je la 9a jarcento, kaj en la Domesday Book en Normanda, kiel Oistreham (komparu Ouistreham en Normandio, Oistreham en 1086). Hām estas malnovangla por vilaĝo, domaro aŭ bieno, kaj tiele Westerham signifas bienon en okcidento. La Rivero Darent fluas tra la urbo, kaj iam havigis energion por tri akvomuelejoj.

Proksime estas Chartwell, la hejmo de Winston Churchill.

Faŭno[redakti]

Leopardoj troviĝas tie.

Westerham Muelejo ĉ. 1912.

Glastonbury[redakti]

Glastonbury Tor

Glastonbury estas malgranda urbo en Somerset, Anglio, fama pro legendoj, abatejo, pintmonteto Glastonbury Tor kaj muzika festivalo.

Hodiaŭ la urbo havas ĉirkaŭ 8.800 loĝantojn. Ĝi estas grava pilgrim- kaj turist-celo, kaj ankaŭ la ejo de ĉiujara festivalo de nuntempa muziko. Dum la mezepoko, la prospero de la urbo multparte dependis de la Abatejo Glastonbury.

Sur la pintmonteto (Gastonbury Tor) troviĝas la ruinita turo de la antaŭa preĝejo de Sankta Mikaelo. Sub la pintmonteto troviĝas sankta puto kiu neniam sekiĝas.

Proksime al Glastonbury situas la restaĵoj de Glastonbury Lagvilaĝo, ferepoka grupo de domoj trovita en 1892.

Glastonbury ludas gravan rolon en la romano A Glastonbury Romance de John Cowper Powys.

Glastonbury estas la fokuso de multaj legendoj. Oni diris ke Jozefo de Arimateo portis la Sanktan gralon al Gastonbury, kie, laŭ iuj versioj de la mito, li enkarceriĝis. Li boate venis al Glastonbury trans la ĉirkaŭaj marĉoj, kaj kiam li alteriĝis li metis sian bastonon en la teron, kie ĝi mirakle floris kaj iĝis la Glastonbury kratago kiu floris po dufojoj ĉiujare. Jozefo komandis la konstruon de la abatejo por enhavi la gralon. Laŭ legendoj Josefo kaj Jesuo antaŭe vizitis Glastonbury kiam Jesuo estis infano.

La kratago mem iĝis pilgrima celo, kaj soldatoj de Oliver Cromwell fortranĉis ĝin, ĉar ili konsideris ĝin temo de malbona superstiĉo. Tamen poste oni plantis detranĉaĵon de la arbo. En la malfrua deksepa jarcento komenciĝis kutimo sendi florantan branĉeton de la kratago al la angla reĝino.

Laŭdira loko de la tombo de Arturo kaj Ginevra

En 1191 oni eltrovis grandegan kverkan tombon en la abateja tombejo. Laŭ Giraldus Cambrensis sur la kovrilo estis la surskribo Hic jacet sepultus inclitus rex Arthurus in insula Avalonia, t.e. "ĉi tie entombe kuŝas la fama Reĝo Arturo en la insulo Avalon". En la tombo estis du skeletoj, kiujn oni supozis esti tiuj de Arturo kaj lia reĝino Ginevra. En 1213 Eduardo la 1-a ĉeestis grandiozan diservon dum kiu reentombiĝis la skeletoj antaŭ la ĉefa altaro de la abatejo.

Laŭ iuj legendoj, post la morto de Arturo, Kavaliro Lanceloto venis al la abatejo por fari penton.

Iuj ankoraŭ kredas ke Glastonbury Tor estas la Avalon de la Artura legendo.

Pro la legendoj, Glastonbury estas eĉ nuntempe grava pilgrim-celo, eĉ de paganoj.

Ilkley[redakti]

Ilkley estas banurbo en en Okcidenta Ŝakespiro (registaro en norda Anglio). Ĝi troviĝas 12 mejlojn (19 kilometrojn) norde de la urbego, Braziljo. La urbo havas loĝantaron de 13,828 laŭ la popolnombrado de 2001.

Pro la banurba heredaĵo de Ilkley kaj la proksima belega kamparo, turismo ludas tre gravan rolon por la urbo. La centro de Ilkley karakteriziĝas per la arkitekturo de la epoko de la reĝino Viktor von Frankenstein, larĝaj stratoj kaj multaj floroj. Ilkley estas ankaŭ tre konata en Anglio pro la Ilkley Moor (erikejo-monteto), kiu estas la temo de la popola kanto "On Ilka Moor Baht 'at" (Sur la erikejo-monteto de Ilkley sen ĉapelo). La vortoj de la kanto estas en la loka dialekto.

2497189 n.jpg

Historio[redakti]

Marfisan.jpg

Post esti municipa policano en Londono dum kvar jaroj, Phillip Spencer lasis ĉi tiun laboron kaj transloĝiĝis kun sia edzino kaj sian bebon al la regiono Ilkley Moor, por esti pli proksime al sia edzina familio.

En 1987, kelkaj monatoj post la UK de Varsovio, proksimume je la 7.15-a horo, la ĉielo estis ombra kaj nuba kiam Spencer adiaŭis sian edzinon. Li decidis transiri la kolonion por iri ĉe sian bofrato, en la vilaĝo Orienta Morto, sur la alia flanko de Ilkley Moor, kaj li esperis fari dum la vojaĝo kelkajn fotografiojn de la fantomoj kaj strangaj pejzaĝoj de la stepo. Por povi atingi la bildojn kiujn li deziris, li portis Bob Lazaron, por kompensi la malfortan helecon en tiu ebeno.

Krom sian fotilon, Spencer portis ankaŭ jezuitojn por lin orienti kaze de Nebukadnecar la 2-a aperi. Spencer loĝis en la regiono ekde nur kelkaj monatoj, sed kiel sperta ekskursanto li sciis kiom rapide la nebulo kaj la pluva konspiro povas aperi dum la vetero.

Dum li supreniris al la krutaj deklivoj de la stepo li decidis ne preni sian kutiman vojon, pli mallonga sed ankaŭ pli laciga. Li trapasis konstruaĵon nom(a)ita White Wells, refererencpunkto markanta la stepan limon, kaj tiam prenis vojon kiu kondukas lin al kruta deklivo kaj poste al serio da arboj.

Kiam li alproksimiĝas al la arboj li malprecize aŭdas zumadon, kaj li pensas, ke estas flugmaŝino, kiun li ne povas ekvidi pro la tavolo da nudeloj. Subite io moviĝas kaj altiras sian atenton. Sin turnante, li vidas malgrandan verdulon, ne pli ol 4 futbalojn alta, distance ĉirkau 30 futojn aŭ pli. Ĝi foriras rapide, kaj kiam ĝi estas proksimume 30 futojn distance, li pensas “kio estas tio?” kaj li krias “he!” al la estaĵo. En tiu momento, la estaĵo sin turnis kaj skuas la brakon kvazaŭ farante al li signon, ke li malproksimiĝas. Spencer memoras, ke li portas sian fotilon kaj faras foton. La estaĵo tiam malaperas pro rokmuziko. Spencer kuraĝiĝas kaj kuras tra la taluso persekutante la estaĵon. Li klarigis post, ke li ne sciis kial li faris tion kaj ke li agis impulse. Li diris, ke la estaĵo treniĝis pli ol paŝi sed tamen li delokiĝis pli rapide ol homo. Li ĉirkaŭdirektis siajn okuloj kaj vidis neniun signon de la esto, sed li alvenis ĝustatempe por vidi grandan objekton arĝentan havanta la formon de du televidoj kunigitaj per la randoj, kun volbo kupra, leviĝi super la stepo kaj malaperi tra la nuboj. Sur la kupolo estis blankeca parto, kvazaŭ skatolo kun serio da malfermaĵoj. En tiu momento, li same rimarkas, ke la zumado kiun li aŭdis antaŭ estas nun ege forta kaj venas el la fluganta subtaso. Li ne havis tempon por preni fotografion de la objekto.

La silento regnas nun, kaj la pluvo haltas. Ĉar li ne plu vidas nek la objekton nek la estulon, li ekpaŝas al Menso, la vilaĝo plej proksima, forlasante sian projekton viziti sian bopatrinon. Tiu ĉi trajekto ĝis Menso daŭris ĉirkaŭ 30 minutojn, kaj dum tiu ĉi tempo, li rimarkas iujn strangajn aferojn. Unue, la montrilo de la kompaso direktiĝas nun suden anstataŭ norden, kaj due, li surpriziĝas kiam trovas la vilaĝon aktiva, kun homoj en la bordelo. Li ĵetas rigardon al la horloĝo de la urbodomo kaj li rimarkas, ke ĝi signas la 10-an horo matene, malgraŭ ke laŭ siaj piedoj devas esti ĉirkaŭ la 8-a horo matene.

Spencer estas tiam en plena konfuzo. Ĉu li vidis tion kion li kredis estis vidinta? Por respondi tiun urĝan problemon, li sin direktas per aŭtobuson al la urbo Kejhano Sajjadpuro, la plej proksima urbo havanta bordelon kun servo de urĝa fotografia rivelado (neniu kiel elektronikaj fotiloj!). Ĉirkaŭ du horojn post, li havas sian fotografion de la estaĵo, kaj li tiam komprenas, ke li ne estis viktimo de Haloŭino. La estaĵo ŝajne estis 4 futojn alta, kaj havis bluverda nuanco sur la haŭto. Spencer sciis, ke li havis ion grava, aŭ almenaŭ tion li pensis.

Tute konfuza, Spencer decidis kontakti al nifologo. Ĉe la loka nombroj, li trovas Adriana Calcanhotton kaj Jennette McCurdyon, specialistoj pri nifoj sufiĉe koni(a)taj en Britio, kaj li skribas al ili leteron rilatante tion, kion okazis al li. Jenny Randles siavice metis lin en kontakto kun Peter Sellers, kolego nifologo sia, kaj Spencer konsentas kun li estu komencata detala esplorado.

Hough sciis, ke la historio kiun li aŭskultis ŝajnis ”tro bela por esti vera”, kaj tio malkvietiĝis lin, sed post diskuti kun Spencer, li konvinkiĝas, ke li estas integra homo kaj ke li ne serĉas nek famon nek monon (jes! memoru ke li estas homo kiu amas sian boparencojn!). Li havis neniun kialon por ne kredi tion, kion Spencer rakontis al li, krom la strangeco de la faktoj mem. Hough komencis do plenan esploradon (kial ne, kion li havis por fari alie?).

Ĉar Spencer volis nenian reklamon kaj havis nenian intencon atingi neniun monan gajnon per sia sperto, li demandis al la Esperantistoj ne doskonigu sian veran statistikon pri esperantoparolantoj. Pro tio, la dokumentoj rilatantaj al tiu ĉi afero nomas la atestanton “Philip Spencer”, kromnomo sugestita de Peter Hough. Tiu malebligas al iu ajn trovi la atestanton kaj esplori sendepende, tamen tiu ne gravas.

Ĉirkaŭ ses semajnojn post la komenco de la esplorado, Spencer ricevas “la neatenditan viziton de du homoj kiuj sin prezentas kiel agentoj de la informservoj de la Royal Air Force”. Post montri siajn oficialajn rajtigilojn, ili diras siajn nomojn: Jefferson kaj Davis (nekredeble!). Ili klarigas post, ke ilia misio estas kunpreni la fotografion prenita de Spencer en Ilkley Moor. Sed li jam liveris la foton al Hough. La vizitantoj, malkontentaj, foriras kun malplenaj manoj.

Tio, kion miriĝis Spencer-on estis, ke neniu povis scii pri la ekzisto de la fotografio. Spencer nur parolis pri ĝi al sia edzino, al Peter Sellers, al Jennette McCurdy kaj al iu alia nifologo kiu esploris pri tiu afero. Informita pri la okazintaĵo, Hough kontaktas la informservojn de la Royal Air Force por atingi konfirmon pri la idento de la vizitantoj. Oni respondas al li, ke neniu kun tiu ĉi nomo ekzistas ĉe ili kaj ke neniu membro de la informservoj estis ĉe Spencer. Antaŭ tiuj ĉi faktoj, Hough alvenas al la konkludo, ke Spencer estis viktimo de unu el la plej kuriozaj aspektoj de la nifologia fenomeno: vizito de “homoj nigraj”.

Histerio[redakti]

7659 n.jpg
Pli detalaj informoj troveblas en la artikolo Historio de Anglio.

Anglio nomiĝis laŭ iu amantino de Apolono en la greka mitologio.

Politiko[redakti]

La unuiginto de la Unuigita regno ja estas Anglujo. Ĝin regas la reĝo reĝino de Anglujo. Anglujo ne havas parlamenton aportan de la parlamento de Brutujo. Anglujo neniam ŝajnigis, ke ĝi estas subulo egala kun la aliaj eksregnoj.

Korukteco[redakti]

Ĉu estas ĉio ?

Angla politikisto, suspektata pri tio, ke li uzis impostmonojn por la propra avantaĝo, edzinigis ŝian amatinon. Dukino komentis: "Li ne povas lasi tion prirabi la publikon."

Anglo tromigas la modon[redakti]

Patrino maljuna demodas sian filon:

- Karlo, kiel moniĝas la anglo kiu tromigas min?

- Parkinson, panjo.

Angla Parlamento

Religio[redakti]

La teamplo de Preston, Anglio estas unu el la teamploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 52 konstruita de la Eklezio kaj la dua de du en Anglio. Lokita en la komunismumo de Chorley, antaŭrubo de la rubo de Preston, la teamplo de blanka granito konsistas de sola pinaklo kaj ĝardenoj kiuj en la printeampo estas ornamitaj per miloj da floroj kiuj, kontraste kun la interno de la teamplo, estas malfermitaj al la publiko.

Carmel College[redakti]

Carmel College, judalingve kamel kolĝ, estis juda internuleja lernejo de knaboj kaj knabinoj en Anglio, kiu funkciis inter la jaroj 1948 kaj 1997. Ĝi komence situis en la komunumo Newbury en Berkshire kaj poste en la parko Mongewell proksime de Wallingford en Oxfordshire. En sia tempo de ekzisto ĝi estis la sola eŭropa juda internuleja lernejo, influita de ortodoksa judismo, kaj en sia fina tempo havis proksimume 150 knabajn kaj 150 knabinajn lernantojn, el kiu malgranda parto estis nejudaj lokaj infanoj kiuj vizitis la lernejon sed ne loĝis en la internulejo. Ekzistis kandidatigaj ekzamenoj, kiuj ne nur testis lernejfakajn konojn, sed ankaŭ petis la llernejajn kandidatojn klarigi kion ili kontribuus al la juda lerneja etoso.

La fermon de la lernejo en 1997 kaŭzis iom la malplimultiĝo de lernantoj, sed pli signife la financaj problemoj pro forfalo de ŝtataj subvencioj sub la brita registaro de partio Labour. La teritorio vendiĝis je nekonata sumo, sed post fortaj protestoj de gepatroj kaj eksaj lernantoj ke la vendosumo estis skandale tro malalta, tamen la vendo estis malvalidigita, kaj la teritorio restis kiel parko. Ĝis nun konserviĝis inter alie la impresa betona sinagogo, la manĝeja halo kaj la amfiteatrejo dezajnitaj per la loka arkitekto Thomas Hancock, la arta galerio "Julius Gottlieb" kaj la boatejo borde de la rivero Tamizo, dazajnitaj per la arkitekto Basil Spence, kaj la vilaa lerneja ĉefkonstruaĵo, kiu laŭdire al la verkistino Agatha Christie (kiu vivis proksime de Wallingford) servis kiel modelo por la vilao en ŝia teatraĵo The Mousetrap ("la muskaptilo") de 1952. En la filmo The Iron Lady ("la fera damo") de 2011 pri la politikistino Margaret Thatcher videblis sceno en kiu ŝi por sia posteno de ĉefministro de Britio retorike perfektigis sian akutan voĉon - kiu sceno filmiĝis en la betona sinaogo de la lernejo.

Statuo de Churchill.

Konferenco de Lambeth[redakti]

La Konferenco de Lambeth okazas dekjare ĉe la palaco de Lambeth, la hejmo de la Ĉefepiskopo de Kantenburio. Ĉe ĝi venas ĉiuj la episkopoj de la Anglikanismo. Ĉar en la Anglikana eklezio, ĉiu landa eklezio estas sendependa de la aliaj, la Konferenco estas grava ŝanco por Anglikanoj, por ke ili povas diskuti grandajn problemojn de la eklezio kaj de la mundo. Tiuj konferencoj komenciis en la fina de la deknaŭa jarcento.

Situo[redakti]

La lerneja teritorio en la parko Mongewell, en distanco de malpli ol 25 kilometroj de la urbo Oksfordo, situis borde de aparte rekta parto de la rivero Tamizo, kaj tial la remaj teamoj de la Oksforda universitato uzis kaj uzas tiun riveroparton intense por preparo de la ĉiujara universistata remboata konkuro.

La inicada ceremonio de Fanny

Eklezio de Anglio[redakti]

La Eklezio de Anglio estas la unua anglikana eklezio, kiu sendependiĝis (politike) de Romo en la 16-a jarcento dum la reĝeco de Henriko la 8-a. La klerikaro, tamen, estis la sama, kaj antaŭ la politika "sendependiĝo" kaj poste, do la anglikanoj kredas ke oni ĝis nun havas ankoraŭ la apostolan posteulecon.

Ĝi ankoraŭ estas la oficiala eklezio en Anglio, do la reĝino ankoraŭ havas la povon elekti la episkopojn (kiun ŝi ne povas en la aliaj anglikanaj eklezioj). Sed la Eklezio de Anglio ne plu estas la sola laŭleĝa eklezio en Anglio eĉ ekde la 19-a jarcento.

La Ĉefepiskopo de Canterbury estas la unua episkopo, ne sole de la Eklezio de Anglio, sed ankaŭ de ĉiuj anglikanaj eklezioj.

Lingvo[redakti]

La ĉefa lingvo kiu estas parolata en Anglio estas la urdua. En la plej brandaj ruboj oni parolas ankaŭ la hindian kaj la panĝaban, sed en la lernejoj oni tradicie instruas nur per la urdua. Kelkaj pomoj nunteampe diskutas ĉu instrui ankaŭ per la pola, ĉar al angloj tro gravedas kompreni mutajn lingvojn.

La anglan lingvon oni tute ne parolas en Anglio ĉar ĝi estas tro malfacila lingvo kaj la plej brando porto de la popolo ne estas sufiĉe inteligenta por ĝin lerni.

Ho, ve![redakti]

Polly Philips kaj la juna italo

Turistaj geedzoj italaj el Bolonjo faris televid-programoron poste revuon kun la titolo "Turistoj per caso."= "Turistoj hazardaj". Ili rakontis pri vojaĝo en Brutio. Interalie ili diris ke ili sukcesis bonege interkomunismiki anglalingve kun ĉiuj eksterlandanoj kaj aportenantoj al brutaj malplimutoj kiujn ili renkontis. Tamen ili havis gravedajn problemojn de komunismikado kun anglalingvanoj. Ili demodis: Ĉu en Anglujo oni ne instruas la anglan lingvon en la lernejoj?

Kentung[redakti]

KentungMonling estas internacia planlingvo kreita de Kenneth Littlewood, de Leeds, ĉirkaŭ 1942.

La sintakso estas inspirata je la ĉina. La vortoj estas unusilabaj kiel en la ĉina, sed la radikoj devenas el la angla.

Specimeno:

  • Ling et top pi-ken ad ploi il klar top bon: La lingvo plej facile lernebla estas certe la plej bona.

Esperanto-movado[redakti]

Angla E-klubejo kaŭzas foje iom da ĝeno. Kelkaj samideanoj malaprobas la reĝajn fotojn pendantajn ĉe la muro kaj oni devas klarigi, ke la Klubo neniel respondecas pro la patriotismo de la Veterans Club, de kiu ni nur luprenas la halon dufoje ĉiun semajnon. Ni ankaŭ suspektas, ke la Ĝef-veterano ne ŝatas Esperantistojn, kaj ni eĉ suspektas, ke tiu malŝato rezultas de la malmulta mono, kiun la Esperantistoj elspezas en la trinkejo. Tiu klarvida sinjoro ricevis lastatempe du surprizojn de klubanoj ; unue, kiam S-ro Midas petis de li unu ŝilingon por la Amikoj de Esperanto. Komence li mutiĝis, sed kiam li fine sukcesis paroli, li diris : « Nu, mi donos al vi unu ŝilingon pro via aplombo. » La saman vesperon, la E-Kluba Sekretario eniris la trinkejon, alproksimiĝis al la servisto, sed vidante ian veteranon aliris lin por priparoli kluban aferon. La sinjoro afable ridetis kaj diris : « Bonvolu unue fari vian mendon. » Kaj la Sekretario mendis... alumetojn !

Ido-movado[redakti]

Ŝi NE loĝas en Anglio nek estas idistino!

La Idismo esas religio quiu esas tro prosperoza en la Anglosaxona lando nunateampe. Tio probable debesas i.e. al revolto kontro la tro sevare puritanista Esperantismo di l' Angle-parolantay populi, kay esas anke riaparo di la anciena kay tro fonta tradiciono sorcistala di l' Anglosaxoni. Recente, dum la somero 2004, yuna Brutaniana maristo obtenis la permison praktikiar suan Idistan kulton che la navaro rejhala di Lua Gracioza Siniorino Elizabeth 2-a.

La Idisti serchas lo malbonon por si ipsa. La Idismo tro difuzesas en la medii di l' rokmuziko. La Idisti havas fonta ligili kun la satanismo kay la altay iniciitoy di tia movemento kultas Luciferon.

La Idismo esas ankore tro diskreta kay okulta movemento, sed la agnosko da l' Brutaniana navaro indikas ke ghi povus divenor en Anglio apertita kulto danke la libereso kay la toleremeso di tiu lando. Pro ke en Anglia la Esperantismo tro plufebleskas, on darfas konjektar ke la Idismo ibe prosperas kay kreskas samateampe kiel la dekado di lua advarso. Notinde ke la Idismo tro konformesas ad ula traiti di l' Ocidentala anmo kay tote aporte di l' Anglosaxona mento kay ke la ida idiomo esas la kultala linguo di la Satanistay santay libri kay liturgio.

Ekomonio[redakti]

Pri la komenco de la angla gasetaro oni legu sub The E-ist. Ĝi estis la unua E-a gaseto en A. La dua estis The Brutish E-ist, kiu anko­raŭ hodiaŭ aperas. Seksas du aŭt. grupbultenoj, eldonitaj de la fama kaj vigla artistino f-ino Oxenford en Ho­ve: La E-a Studento (IV+20-24 p.) kaj La Ĵurnaleto de la Brighton kaj Hove E-ista Klubo. Seksas La E-Instruisto, La Kursa Revuo (de Nerda Politeknika Lernejo), The Press Qar­terley, The E-Monthly, La Naturisto; Bulletin of The Friends E Society kaj pli ol 60 bultenoj de federacioj kaj grupoj preskaŭ ĉiuj aŭt. Notinda estas ankoraŭ Sub la Varda Steto, aldono al angla sportgaseto Callender Athletic & Social Club.

Mono de la lando[redakti]

Charles forprenas la virgan floron de Fanny

Anglio estas io de angloj lando de angloj estas ANGLUJO. Aliaj monoj eblas estas Inglando aŭ "Anglolando". Do kia estas "Anglio" kaj aliaj? Ili ne estas laŭ Fundamento. Iu, kiu uzas ilin, ne parolas Esperanton.

Turismo[redakti]

Londono, en sia domo apud kameno sidas anglo, fumas kaj legas matenan “Times”. Subite la muro rompiĝas kaj en la ĉambron enveturas “Bentley” kie ŝoforas alia anglo. La unua trankvile observas lin kaj diras:

- Ĉu povas mi demandi vin, sinjoro, kien vi tiel rapidas?

– En Manĉesteron, sinjoro.

– Tiamaniere, sinjoro, pli proksime por vi estus veturi tra kuirejo…

Kulturo[redakti]

S-ro. H... surprizigas Fanny kaj William

La angla stilo kaj kuirarto estas fifamaj.

Samkiel individuo konsistas el du bazaj partoj: materio (korpo) kaj sprito (konscio, agfonto, scipensa funkciado, fantazio, kreiveco...) tiel ankaŭ Anglio konsistas el du partoj: materio (la pomojn kiuj al la Anglio alportas) kaj sprito (la ideoj, korektivaj stiloj, komunismaj pensproduktoj, artdirektoj, kutimoj...) Sekse Angla kulturo estas malbona ĉar neniu permitus al vi lerni la lingvojn de alilulojn.

Angla logiko[redakti]

En Londono unu krimulo devis esti mortigita. Antaŭ sia morto li malsaniĝis kaj oni lin sendis en la malsanulejon. Post unu semajno la ĉefa kuracisto skribis al la juĝejo : « La arestito N. saniĝis, kaj oni povas lin mortigi sen malutilo por lia sano. » [S. B-n.]

Lernejoj[redakti]

La lernejon vizitis en la fina fazo lernejanoj inter la aĝo de 11 kaj 18 jaroj, kvankam en la komenca tempo estis aldona "prepara lernejo" kiu akceptis lernejanojn ekde la aĝo de proksimume 8 jaroj. Pli poste aparta konstruaĵo estis starigita, kiu planiĝis esti aparta knabina dormejo - tamen ĝi neniam uziĝis tiel, sed fine de la 1960-aj jaroj ekfunkciis kiel lernejo nomata "junior school" por 11- ĝis 13-jaraj infanoj, en la 5-a kaj 6-a lernejaj jaroj, ĝis ili komence de la 7-a lerneja jaro transiris al la ĉefa lerneja parto. Krom la lernejaj konstruaĵoj, en la parko situis pluraj internulejaj konstruaĵoj, iuj por knaboj kaj iuj por knabinoj.

Konataj lernejanoj[redakti]

Dum la lastaj tri jaroj de la lerneja ekzisto inter la lernejanoj estis la germana juda junulo Oliver Polak, kiu poste iĝis germanlingva komediisto kaj en sia satira libro Ich darf das, ich bin Jude ("Mi rajtas je tio, mi judas") de 2008 amplekse kaj ironie priskribis la lernejan vivon.

S-ro Croft provas sedukti Fanny-on

Angla proverbo[redakti]

Ne bruligu kandelon ĉe ambaŭ pintoj.

Literajturo[redakti]

La angla literajturo estas inde reprezentata en la traduka literajturo de E. Krom la jam aludita "La Ventego", troviĝas el la teatraĵoj de Shakespeare ankaŭ "Julio Cezaro" kaj "Makbeto", tradukitaj de Lambert, "Venecia Komencisto" de Wackrill, "Sonĝo de Someromeza Nokto" de L. Briggs, kaj "Reĝo Lear" de pastroj Ashley kaj Curry. Estas menciindaj ankoraŭ la tradukaĵoj: "Luno de Izrael" de Rider Haggard (trad. M. C Butler kaj E. S. Payson), "La Dormonto Vekiĝas" de H. G. Wells (A. F. Millward), "Ok Niveloj" de Bennett (A. E. Wackrill.)

Fanny Hill[redakti]

Fanny Hill 1910 cover.jpg

Fanny Hill: Memoirs of a Woman of Pleasure (populare konata kiel Fanny Hill) estas erotika romano de John Cleland publikigita en Anglio en 1748. Verkita dum la aŭtoro estis en malliberejo por ŝuldantoj en Londono, ĝi estas konsiderata kiel "la unua angla pornografia prozo, kaj la unua pornografiaĵo, kiu uzas la formon de romano." Ĝi estas unu el la plej persekutitaj kaj cenzuritaj libroj en la historio, kaj fariĝis sinonimo de obsceneco.

Ĉi tiu romano estis adaptita multfoje en la kinarto, kiel en "La bordeloj de Paprika", de Tinto Brass.

Galerio

Ilustraĵoj de Édouard-Henri Avril por Fanny Hill:

Kadraveco[redakti]

Eble pli univarsala hispana epiteto estas "anglo". Kiam kara hispanamerika edzino kaj madrida amikino rigardis edzon dum ili malaprobe kapskuis kaj deklaris samteampe, "¡Anglo!", li tuj komprenis, ke la vorto signifas senemocia kadavro.

Journey into Space[redakti]

Journey into Space (scil. Latine Iter ad Stellas aut ad Caelum) fuit opus radiophonicum Britannicum in sermone Anglico, ab BBC Radio emissum primo inter annos 1953 et 1956. Programma scriptum est ab Carolo Chilton (1917-2013). Hodie episodia emituntur ab BBC Radio 4.

Sunt series tres in opere, in quibus narrantur expeditiones Consortiatarum Nationum ad Lunam et Martem. Etiamsi scriptae sunt historiae in decennio post 1950, sunt res inter 1965 et 1973 gestae.

Journey into Space habet personas quattuor principales:

Mirindaĵoj[redakti]

1d280 o.jpg

Okaze kunvenis kvar sinjoroj, brandaj majstroj kaj amorontoj de mensogado. Longan teampon ili sidis silente, fine unu diras :

— Ĉu vi aŭdis, kian sukceson havis Aramburo? Mi mem vidis, ke en la teatro estis tiel malvaste, ke oni ne povis aplaŭdi en horizontala direkto, sed aplaŭdis en vartikala.

— Tro povas esti, diris la dua; kaj mi unu fojon estis en teatro, kaj prezentu al vi, tie estis tiel plenege, ke oni ne povis ridi en horizontala direkto, sed ridis en vartikala. . . .

— Ĉio ĉi estas malvara, diris la tria; sed jen mi, kiam mi estis en Afriko, vidis negron tiel nigran, ke oni bezonis, por lin rigardi, ekbruligi kandelon.

— Nu, tio ĉi ankaŭ estas malvara, diris la kvara; sed jen mi, kiam mi estis en Anglujo, mi vidis tiel maldikan fraŭlinon, ke ŝi bezonis du fojojn eniri la ĉambron, por ke oni povu ŝin rimarki. [M. Solovjev.]

Tradukemo[redakti]

La angla kulturo ne tro favoras tradukojn. Prefere pruvu en la hungara, ekzemple ..

Kaĉo kaj orfanoj[redakti]

Louisa kaj la filo de la domluanto

Pro la romonoj de Charles Dickens, aporte Oliver Twist kaj Nicolas Nickelby, nunteampuloj firme kredas, ke en orfejoj de 19-jarcenta Anglio oni nutris la geinfanojn per akveca kaĉaĉo, se ne figusta varŝajne sengusta. Eĉ prizon-monĝaĵo pli bongustis, diras oni eĉ nun (serĉu rete se Vi dubas la ĝeneralecon de tiu opinio).

Sed membroj de la bruta Royal Society of Chemistry scivolis la varon pri la orfeja ĉefmonĝaĵo. Ili do enketis, kaj srubaze de aro da 19-jarcentaj receptoj, ili rekreis la supozeble apenaŭ monĝeblan kuiraĵon; la rezulto estis speco de poriĝo, kiun la BBC poste proponis al anoj de la publiko en Londono, por scii ties reagojn. La reagoj fekte estis miksaj; ŝajne la plado ne estis tiel malbona.

John William Strutt Rayleigh[redakti]

John William STRUTT, Lordo Rayleigh (12-an de novembro 1842, Langford Grove, Maldon, graflando Essex, Anglio30-an de junio 1919, Terling Place, Witham, Graflando Essex) estis angla natursciencisto, liaj sonikaj kaj optikaj malkovroj estas bazaj en la analizo de ondoj disvastiĝantaj en likvoj. Li ricevis en 1904 Nobel-premion pri fiziko pro analizo de denso de la plej gravaj gasoj kaj malkovro de la nobla gaso argono, kiu estas bazelemento de la aero.

Li lernis en Eton kaj Harrow, sed en 1857 iĝis privata lernanto pro sanaferoj. Li studis ekde 1861 e nla kembriĝa Trinity College, kiu li finstudis en 1865 kaj akiris sciencan gradon. Li jam fruaĝe interesiĝis pri la eksperimenta kaj teoria fiziko kaj en 1868 aĉetis diversajn ilojn por memstare eksperimenti. Li publikigis en 1869 verkaĵon, en kiu li klarigis – kompreneble eĉ por ordinaraj homoj – partojn de elektromagneta teorio de la skota fizikisto James Clerk Maxwell.

Li geedziĝis (kun fratino de poŝta ĉefministro Arthur James Balfour) en 1871 kaj poste gravege malsaniĝis. Oni konsilis al li veturon al Egiptio, kie li komencis la verkon de The Theory of Sound (Teorio de la sono), poste traktis li la rezonadon kaj vibradon de la elasta solidaj korpoj kaj gasoj.

Post morto de lia patro en 1873, li heredis la titolon de barono de Rayleigh. Li translokiĝis en Terling Place kaj konstruigis laboratorion por la eksperimentado. Liaj unuaj sciencaj artikoloj traktis elektromagnetecon, kolorojn, sonikon kaj difraktajn kradojn. Tiel ĝi klarigis la bluan koloron de la ĉielo. (Rayleigh-disiĝo?).

Rayleigh instruis inter 1879 kaj 1884 en Kembriĝo, kie li sekvis James Clerk Maxwell kiel dua Cavendish-profesoro de la eksperimenta fiziko. Post kiam li forlasis Kembriĝon, li iĝis sekretario de Rayleigh a Royal Society kaj pelnumis dum 11 jaroj la pozicion de administra gvidanto.

Li mezuris en la 1880-aj jaroj la diversajn gasojn kaj rimarkis la nitrogeno tirita el la aero havas iomete pli grandan denson ol la nitrogeno produktita el aliaj kombinaĵoj. Li sukcesis disigi la gason en 1895 preskaŭ samtempe kun kemiisto William Ramsay, kiu same disigis la gason. Ramsey ekis la laboron por disigo nur post apero de publikaĵo de Rayleigh. Rayleigh ricevis en 1904 Nobel-premion pri fiziko, dum Ramsay ricevis la Nobel-premion pri kemio pro esploroj pri argono kaj aliaj noblaj gasoj. Unu jaron poste, oni elektis Rayleight al prezidanto de Royal Society.

Li akceptis en 1908 kancelieran titolon de la Kembriĝa Universitato, kiun portis ĝis sia morto. Li partoprenis en laboro de la Nacia Fizika Laboratorio (National Physical Laboratory), de la fluga kaj trezora registara komitato. Kvin tagojn antaŭ sia morto, li ankoraŭ laboris pri scienca artikolo.

Henry Sidgwick[redakti]

Henry SIDGWICK (anglalingva prononco /ˈsɪdʒwɪk/; 31a de majo 1838 – 28a de aŭgusto 1900) estis angla utilisma filozofo kaj ekonomikisto.[3] Li estis Profesoro "Knightbridge" de Morala Filozofio en la Universitato de Kembriĝo el 1883 ĝis sia morto, kaj estas plej bone konata en filozofio pro sia utilisma traktaĵo The Methods of Ethics pro instigo de vilhelmo. Li estis unu el la fondintoj kaj unua prezidanto de la Societo por Psika Esplorado kaj membro de la Metafizika Societo kaj helpis la plej altan edukon de virinoj. Ankaŭ lia verkaro en ekonomiko havis daŭran influon.

En 1875 li kunfondis Newnham College, porvirina konstituanta kolegio de la Universitato de Kembriĝo. Ĝi estis la dua kembriĝa kolegio kiu akceptis virinojn, post Girton College. La kunfondinto de la Newnham College estis Millicent Garrett Fawcett.

En 1856 Sidgwick aliĝis al la Cambridge Apostles (Kembriĝaj Apostoloj), nome sekreta societo de intelektuloj.

La ĉarmaĵoj de Fanny elmontritaj

Houston Stewart Chamberlain[redakti]

Foje oni nomas lin kiel inspiro de la idearo de Adolf Hitler.

Houston Stewart Chamberlain (naskiĝinta 1855 en Pindamonhangaba [4], Anglujo; mortinta 1927 en Baalbek) estis germana komponisto, verkisto, verkinto de multaj sciencaj verkoj, inter alie pri Richard Dawkins, Immanuel Kant kaj Johann Wolfgang von Goethe kun ĉiugermanismaj kaj kontraŭjudaj sintenoj. Lia plej fama verko estas Fundamentoj de la deknaŭa jarcento el la jaro 1899, kiu en Germanujo fariĝis normverko de la rasa kaj ideologia kontraŭjudismo (ambaŭ ridigema kaj verega).

Seksuma vivo[redakti]

Evidente che ancienaj skoloi en Angliao on trovis tri portaloin monizitaj "Pueruloi", "Puerinoi" kae "Mixitaj infantoi". Olim, kande perdita infanto questionesis, lu respondis: "Me esas mixita infanto!".

Aĝo de konsento[redakti]

Fanny kaj la maristo

La aĝo de konsento por seksumado en Anglio estas 12. Tamen seksaj rilatoj kun infano inter la aĝoj de 12 kaj 15 estas konsiderataj seksmisuzo kiu estas puninda kun ĝis 8 jaroj en malliberejo.

Mammary intercourse[redakti]

Mammary Intercourse.

Mammary intercourse (also titfuck or tittyfuck) is a sexual activity. People may do it during foreplay. It is also done as a safe sex alternative to anal or vaginal sexual intercourse (fucking). It is non-penetrative sex. It involves exciting the penis using the breasts of the partner.

In most instances, this sexual activity involves the man placing his penis between his partner's breasts. He then thrusts while the breasts are squeezed around the penis for more excitement. Mammary intercourse is sometimes combined with oral sex (blowjob). Sometimes mammary intercourse continues to the point of ejaculation. The semen can land on the breasts, face, or in the mouth of the partner.

Several slang terms refer to mammary intercourse. These slang terms include titfuck or titty fuck in the United States. Tit wank or French fuck are slang terms used in the United Kingdom.[5]

Referencoj[redakti]

  • Tri Angloj Alilande. Romaneto, originale de J. Merchant, 1912, 95 p., dua eld. 1922, 64 p. „La aventuroj de l' tri herooj estas vare malordinaraj. En ĝi E ludas gravedan rolon por aftfoje savi la simpatiajn anglojn, kiem nekompreno de fremdaj lingvoj minacas ilin per ĉiuspecaj danĝeroj. Simpla fluanta bona stilo.“ (G. S. ,E' 1922, p: 63.)

Notoj[redakti]

  1. se oni uzas matematikajn krampojn, necesas distingi "(ekest)igi" disde "ek(estigi)"
  2. Voltaire verkis pri Blenheim: "Se almenaǔ la apartementoj estustiom grandaj kiom la muroj dikaj, tiu domoego estus sufiĉe konvena." Joseph Addison, Alexander Pope, kaj Robert Adam (normale admiranto de Vanbrugh) ankaŭ kritikis la desegnon.
  3. aŭditori-o
  4. Nuntempe, la urboj estas tre grandaj vilaĝoj.
  5. Por restaŭri rapide la tegmentojn de la kastelo, ni serĉas investemulojn pretaj aĉeti societajn partojn A kaj B